Mesela yaşadığım şeylerin türüne, içeriğine göre birilerine bi şeyleri anlatıyorum veya anlatmıyorum. herkesi olumlu ve olumsuz yanlarıyla severiz. bu yüzdendir ki herkese her şeyi anlatamayız. geçen para bulma olayımı mesela çok yakın iki arkadaşıma anlatamamış iken başka sevdiğim iki insana çok rahat anlattım . çok garip bi şey ama yine de paylaşmadığım arkadaşlarımı seviyorum ama anlatmak istemiyorum. onun bilmesi gereken bu diyip onunla arkadaşlığıma kendim mi bir sınır çekiyorum yoksa karşımdakinin karakterine göre mi paylaşımları mı sınırlıyorum? ne o, ne bu. İki sebepten ötürüde olabilir bu. Çok isterdim bi arkadaşımla her şeyimi paylaşabileyim ama olmuyor.
Öyle şeyler oluyor ki yalnızca kendime anlatabiliyorum.Hiç bir zaman içimdekileri tam anlamıyla kimseye anlatamayacak olmam o kadar canımı acıtıyor ki. Bir yerden sonra içime atmaktan ,yalnızca kendimle paylaşmaktan takatim kalmadı , içim doldu..Siktir olup gidesim var. beni bağlayan hayatın aptal zorunluluklarının aq.
Eric clapton ve tracy chapman dan geliyor ; http://www.youtube.com/watch?v=SHzV1l1v-CE
Sevgiler.
Tam da beni anlatıyor bu durum aslında. kendim gibi birini bulduğum için mutluyum :) Ama kimse itiraf edemese de herkeste vardır bence bu durum.
YanıtlaSilBen mesela çok yakın arkadaşım da olsa beni yargılayacağını düşündüğüm bir konuyu ona açamıyorum. Mesela yaptığım bir takım çılgınlıklar olabilir bu, benden beklenmeyecek şeyler. Çılgın yakın arkadaşıma bunu anlatabilirim.
Ama ağır oturaklı yakın arkadaşıma ağır mevzuları anlatırım falan.
Kötü bir şey bu galiba ama öyle yani...
kötü bi şey değil. çünkü kimse hiç bi zaman senin istediğin gibi olmayacak. bu yüzden sen de parçaları bir araya getirip o gün hangi parçan seni iyi edecekse onu alacaksın yanına (:
YanıtlaSilbiz de birilerinin bir parçasıyız-tamamı olmak bi ütopya- ki bu bi gerçek ve kötü bi şey değil =)